Live Chat Software by Ariaphone
RSS Feed
اخبار
دی
۱۸
آمازون،‌ مایکروسافت را پشت سر گذاشت
ارسال شده توسط روشن ۱۸ دی ۱۳۹۷ ۰۲:۳۳ بعد از ظهر
آمازون با ارزش ترین شرکت جهان شد. روز گذشته ارزش این شرکت ۲۴ ساله بیشتر از  مایکروسافت شد و در پایان روز به ۷۹۶.۸ میلیارد دلار رسید.  این درحالی است که یک ماه قبل ارزش مایکروسافت به ۷۸۳.۴ میلیارد دلار رسید و در آن زمان به جای اپل با ارزش‌ترین شرکت جهان لقب گرفت. به گزارش ایتنا از مهر، ارزش سرمایه گذاری بازاری آمازون در ماه سپتامبر به هزار میلیارد دلار رسید اما  فروپاشی بازار سهام در اواخر ۲۰۱۸ میلادی سبب شد ارزش سهام شرکت‌ها به شدت سقوط کند. با این وجود  سه روز بعد بازار سهام دوباره رونق گرفت. به نوشته این وب سایت خبری سرمایه گذاران به ۵ دلیل برای خرید سهام آمازون اشتیاق نشان می دهند. نخستین دلیل این امر خدمات ابر آمازون است که با سرعت زیادر در حال رشد است و میلیون ها مشترک فعال دارد. در کنار آن آمازون در حوزه تجارت الکترونیک نیز عملکرد موفقی داشته است و حدود ۹۰ درصد درآمد این شرکت از این طریق تامین می‌شود.
ادامه مطلب »



آذر
۰۷
اما و اگرهای پروژه یونی‌کورن‌سازی وطنی
ارسال شده توسط روشن ۰۷ آذر ۱۳۹۷ ۰۱:۰۵ بعد از ظهر
عباس پورخصالیان - وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات بدش نمی‌آید (اگر شد) بنیان‌گذار نخستین «یونی‌کورن» کشور معرفی شود و نامی نیک از خود در بازار «اقتصاد نوین» ما به‌جا بگذارد. هنوز اما پروژه یونی‌کورن‌سازی وطنی از میان استارت‌آپ‌های کشور نه به بار است و نه به دار! با این وجود، برخی از نهادهای صددرصد دولتی، دورخیز برداشته‌اند تا با گرته‌برداری صوری از ایده «یونی‌کورن‌سازی»، بدون اصلاحِ ساختار«پاشان» مقررات‌گذاری کشور به جایگاهی برتر در بخش فاوا و اقتصاد دیجیتالی کشور دست‌یابند. دفتر نظارت، ارزیابی برنامه‌ها و امور مجامع وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، مدتی است که (با پندار و کردار نیک) در پی برنامه‌ریزی برای ایجاد تعدادی «یونی‌کورن»‌ (Unicorn) از میان استارت‌آپ‌های کشور برای توسعه و مدیریت عرصه‌های نوین بازار خدمات ارتباطات و فناوری اطلاعات است.  بنابراین: ‌اگر تا همین اواخر تنها می‌دانستید که «یونی‌کورن» حیوانی اساطیری است که صرفا در سنگ‌نگاره تک‌شاخ روی دیوار آپادانای دوران داریوش یکم دیده می‌شود. ‌یا اگر تا چندی پیش فکر می‌کردید که «یونی‌کورن‌» فقط موجودی خیالی است که در ادبیات یونانی یا در عهد عتیق یا در سفرنامه‌های مارکوپولو ظاهر می‌شود، سخت در اشتباهید! امروزه باید درمورد چیستی «یونی‌کورن» تغییر عقیده بدهید؛ زیرا بسیاری از کشورها هم‌اکنون دارای «یونی‌کورن» واقعی خود هستند: •امارات متحده عربی «یونی‌کورنی‌» برای توسعه منابع انسانی خود دارد. •بهشت یونی‌کورن‌‌پروری در جهان، ایالات متحده آمریکا است که درحدود یکصد «یونی‌کورن‌» در عرصه‌های متنوع بازار فاوا دارد؛ برای مثال «اوبر» و Airbnb دو نمونه از آنها هستند. •پس از آمریکا، چین قرار دارد که دارای حدود 40 «یونی‌کورن‌» است: «یونی‌کورن» نمونه چین، شیائومی است که از «یونی‌کورن» بودن(داشتن ارزشی معادل حداقل یک میلیارد دلار آمریکا) هم فراتر رفته است و به «دکاکورن»(داشتن ارزشی معادل حد‌اقل 10 میلیارد دلار آمریکا) تبدیل شده است [(شیائومی درواقع ارزشی معادل 45 میلیارد دلار آمریکا دارد)]. • سپس هندوستان می‌آید که کمتر از 10 «یونی‌کورن‌» به وجود آورده است. درحالی‌که حتی یک «یونی‌کورن» طبیعی در جهان واقعی کشف نشده، امروزه مدیران استارت‌آپ‌ها در برخی از کشورها باید «یونی‌کورنی‌» مصنوعی را در عرصه‌ای ملی یا فراملی اداره کنند.  وقتی که استارت‌آپی می‌خواهد اپراتوری ملی یا فراملی در اقتصاد دیجیتالی کشور شود، باید دو برگ برنده در دست داشته باشد: •استارت‌آپ مربوط باید نخست، یاری‌رسانان و سرمایه‌گذارانی ریسکی با مدیرانی مخاطره‌جو داشته باشند که قادر باشند رقبای استارت‌آپی خود را بخرند و در خود ادغامش کنند یا رقیب را از صحنه بیرون و سهم بازارش را تصاحب کنند؛ •آنها باید همچنین فکری بکر و ایده‌ای نو برای پرکردن خلأیی خدماتی در بازار اقتصاد دیجیتالی و در جامعه اطلاعات کشور (و بازار جهانی) داشته باشند و با داشتن راه‌حل‌هایی آماده، زیرساخت‌ها و روساخت‌های لازم برای سرویس‌دهی خود را راه‌اندازی کنند و به‌سرعت به بهره‌برداری برسانند.  در ایران، بناست هر «یونی‌کورن» در حوزه‌ای جدید و بدیع از خدمات الکترونیکی کشور ایجاد شود. اما بر خلاف «بهشت یونی‌کورن‌ها» [ایالات متحده آمریکا] که شرکت‌های صددرصد خصوصی نوپا همچون قارچ‌هایی خودروینده در پای درخت‌های کهنسال سر برمی‌آورند، با رقبا دست‌وپنجه نرم می‌کنند، از طریق رقابتی سالم، اگر بخت یارشان باشد رو می‌آیند، به‌سرعت خودی نشان می‌دهند و بازاری به وسعت جهان را تحت پوشش خدمات خود در می‌آورند، در ایران اما یونی‌کورن موعود ما باید شرکتی ترجیحا «خودی» باشد، ترجیحا صددرصد دولتی هم باشد، تا مجوز فعالیتی رانتی، باز و تقریبا غیرمشخص دریافت ‌‌کند و در ازای دریافت مجوز فعالیت یا پروانه کسب‌وکار، میلیاردها تومان به مرجع دولتی صادرکننده مجوز (به‌اصطلاح مقررات‌گذار بخشی) بپردازد تا به رانت‌های دیگری از قبیل محدودسازی رقبا یا انحصار مطلق نایل شود، تا در حوزه خدمات مربوط رسما به‌عنوان «اپراتور ملی» همان حوزه شناخته و به عموم معرفی شود. بد نیست بدانید که اصطلاح یونی‌کورن نخستین‌بار در مقاله‌ای در بزرگ‌ترین وبگاه خبری فرافن، به نام TechCrunch توسط نویسنده‌اش‌ Aileen Lee در سال 2013 معرفی شد. براساس یک مطالعه CB Insights، اکنون (2018) با گذشت کمتر از پنج سال از انتشار آن مقاله، بیش از 175 شرکت یونی‌کورنی در سراسر جهان وجود دارند. نمونه‌ای از یک یونی‌کورن مورد نیاز کشور: یونی‌کورن‌ «چیزنت» حوزه خدمات الکترونیکی «اینترنت چیزها»[یا به قول فرهنگستان زبان و ادب فارسی: چیزنت (IoT) ] را در نظر بگیرید! در این حوزه، فناوری «چیزنت صنعتی» یا Industrial IoT کشور مطرح است که کاربردهای آن، حلاّل مشکلات مدیریتی در عرصه‌هایی بس وسیع و گسترده در بخش‌های خصوصی و عمومی کشور است. ایجاد زیرساخت‌های فنی و حقوقی و روساخت‌های بهره‌مندی از خدمات «چیزنت صنعتی»، نیاز به فعالیت دفتر نظارت، ارزیابی برنامه‌ها و امور مجامع وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات به‌علاوه کوشش همزمان دفتر مدیریت پروژه‌های وزارت مذکور(نهادی که متاسفانه هنوز در این وزارتخانه وجود ندارد و در سایر وزارتخانه‌های کشور نیز پا نگرفته است!) با چند نهاد موازی دیگر دارد، نهادهایی مانند: •وزارتخانه‌های مرتبط با موضوع اینترنت اشیا  (Internet of Objects)، •سازمان اداری و استخدامی کشور، •«هیات مقررات‌زدایی و تسهیل صدور مجوز کسب‌وکار»، •شورای اجرایی دولت الکترونیکی، • و چند بانک و موسسه سرمایه‌گذار. اجرای پروژه‌های «چیزنتی» نیاز به منابع انسانی و دانشی متنوع و منابع مالی کلان نیز دارد. تا این منابع به هم نرسند از میان استارت‌آپ‌های کشور، «یونی‌کورنی» توانمند متولد نمی‌شود و پروژه‌های ملی اینترنت اشیا (Internet of Objects)، از قبیل «آب‌نت»‌ (Internet of Water) را هیچ نهادی به بهره‌برداری نخواهد رساند. آشنایی با «یونی‌کورن» یونی‌کورن یا تک‌شاخ، مشخصه شرکتی استارت‌آپی است که کلا و کاملا در بخش خصوصی پا گرفته و پیش از ورود به بازار اوراق بهادار و سهامی عام شدن، بیش از یک‌میلیارد دلار آمریکا، ارزش‌گذاری می‌شود. پیشوند «یونی» به همین معنی است: یعنی حداقل یک‌میلیارد دلار آمریکا باید ارزش استارت‌آپ باشد تا «یونی‌کورن» تلقی شود. در مراحل بعدی رشد یونی‌کورن، اگر ارزش‌گذاری بازار آن از 10 میلیارد دلار آمریکا تجاوز کرد، به چنین غولی دکاکورن‌‌ (Decacorn) می‌گویند و اگر ارزشش از صدمیلیارد دلار آمریکا فراتر رفت، هکتاکورن  (Hectacorn) نامیده می‌شود. تا به حال هیچ شرکت استارت‌آپی در جهان نتوانسته به ارزش‌گذاری حداقل یک‌هزار میلیارد دلاری دست یابد تا «مگاکورن» نامیده شود. البته مقامات وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، به‌درستی از الزامات حقوقی، قانونی، فنی و عملیاتی «یونی‌کورن‌سازی ملی» در حوزه‌های جدید خدمات الکترونیکی دولت و جامعه واقف‌اند و با درک شرایط لازم برای یونی‌کورن‌سازی، از ضرورت ایجاد یونی‌کورن‌های وطنی صحبت می‌کنند، اما در عمل، موانع تحقق الزامات مزبور بسیارند و رفع این موانع زمان‌بر است و با عجله‌ای که تصمیم‌گیران ما دارند جور درنمی‌آید. استعاره کورن (corn) در «یونی‌کورن»، «دکاکورن» یا «هکتاکورن»، در واقع همان «قران» خودمان است، منتها هر «قران»، معادل حداقل یک میلیارد دلار آمریکا است! و استفاده از تک‌شاخ اسطوره‌ای برای چنین کمپانی‌های استارت‌آپی، به این دلیل است که آنها از جنسی مؤنث «بکرزایی» می‌شوند، یعنی اگر دولت را دارای جنسیتی «مذکر» و «پدر» در نظر بگیریم، نباید صرفا از بطن «پدر»، بکرزایی شوند و نیز نباید از امتزاج دولت(پدر) و بخش خصوصی(مادر) درست ‌شوند بلکه باید همچون عیسای مسیح، صرفا از بطن «مادر» بخش خصوصی بارور و متولد شوند تا یونی‌کورن نامیده شوند. آیا ما چنین مادری با چنین قابلیتی در بخش خصوصی داریم؟ ‌پاسخ من، مثبت است! اما به شرط آن که «پدر» بپذیرد و اجازه دهد. دلیل به‌کارگرفتن اسطوره «بکرزایی» نیز این است که یونی‌کورن، منجی‌های اقتصاد نوین به حساب می‌آیند! ریشه یونی‌کورن، اعتقاد و باوری پزشکی است که در فاصله زمانی طولانی بین دوران پیامبری موسی و ظهور منجی بعدی («به‌نِه‌دیکت» یا محمود= آن «ستوده‌شده») در حوزه مدیترانه به وجود آمد و چون شاخ بسیاری از حیوانات، به‌خصوص شاخ کرگدن، داروی درمان بسیاری از بیماری‌ها پنداشته می‌شد، اسطوره تک‌شاخ، ساخته و پرداخته شد، حیوانی خیالی که چون سوشیانس زرتشت، با آغاز هر هزاره جدید از راه بکرزایی تکوین یافته و از مادری پاک متولد شده و نجات‌دهنده بشریت از فقر و بیماری و بی‌عدالتی می‌شود.(عصر ارتباط)  
ادامه مطلب »



آذر
۰۷
تکرار تجربه حباب دات‌کام در ایران
ارسال شده توسط روشن ۰۷ آذر ۱۳۹۷ ۱۲:۲۷ بعد از ظهر
نیما نامداری - رشد فناوری‌های نوآورانه باعث شده فرصت‌های زیادی برای کسب‌وکارهای نوپایی که استارت‌آپ نامیده می‌شوند ایجاد شود و سرمایه‌گذاری روی آنها هم رواج یافته‌است. اما باید مراقب بود اتفاقی نظیر سقوط دات کام (.com crash) که در فاصله سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ در آمریکا رخ داد در سال‌های آینده در ایران رخ ندهد. به‌خصوص که دولتی‌ها هم وارد این فرآیند شده و به‌دنبال جذب سرمایه برای استارت‌آپ‌های ایرانی هستند. داستان سقوط دات کام چه بود؟ در اواخر دهه ۹۰ میلادی شرکت‌های فناوری رشد عجیبی داشتند. شرکت‌هایی نظیر گوگل، آمازون، سیسکو، مایکروسافت، اپل و... رشدهای چند صد درصدی را شاهد بودند و سرمایه زیادی به سوی هزاران شرکت فناوری‌محور به‌خصوص کسب‌و‌کارهای اینترنتی جریان داشت. در فاصله سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ شاخص بورس نزدک قریب به ۴۰۰ درصد رشد داشت که کاملا تحت تاثیر رشد شرکت‌های فناوری بود. عرضه اولیه سهام (IPO) این شرکت‌ها رشدهای ۱۰۰۰ درصدی را تجربه می‌کرد. تبلیغات سنگین این شرکت‌ها باعث شده بود که بسیاری از سهامداران جزء هم مشتاق خرید سهام آنها باشند. در ژانویه ۲۰۰۰ در جریان پخش زنده مهم‌ترین مسابقه سالانه فوتبال آمریکایی، تبلیغات تلویزیونی ۱۶ شرکت فناوری روی آنتن رفت یعنی این شرکت‌ها که بعضا عمرشان به دو سال هم نرسیده بود به ازای هر نیم‌دقیقه تبلیغ حداقل ۲ میلیون دلار داده بودند. اما این خوشی دیری نپایید. سه ماه بعد هنگامی که فدرال رزرو آمریکا تصمیم گرفت نرخ بهره را افزایش محسوسی بدهد ضربه آخر برای افتادن در سراشیبی زده شد. در عرض دو سال بسیاری از این شرکت‌ها اعلام ورشکستگی کردند یا زیان‌های هنگفت در صورت‌های مالی خود نشان دادند. قیمت سهام سیسکو از ۸۰ دلار به ۱۴ دلار و سهام آمازون از۱۰۷ دلار به ۱۷ دلار کاهش یافت تازه اینها جان به دربردگان بودند. بیش از نیمی از ۱۰۰ شرکت فناوری شناخته‌شده در آن سال‌ها کاملا از بین رفتند. تا پایان سال ۲۰۰۲ حدود ۵ تریلیون دلار از ارزش بازار سرمایه آمریکا کاسته شد و در اکتبر ۲۰۰۲ شاخص بورس نزدک ۷۸ درصد کمتر از حداکثر میزان خود در سال ۲۰۰۰ بود. سقوط دات‌کام، ترکیدن حبابی بود که در سال‌های قبل شکل گرفته بود. این حباب تا حد زیادی ناشی از ذوق‌زدگی سرمایه‌گذاران کلان و هیجان ناشی از تبلیغات و سپس رفتار گله‌ای (Herd Behavior) سهامداران خرد بود. عملا هر کسب‌وکاری که پیشوند e یا آنلاین داشت و در سرچ گوگل بالا می‌آمد کسب‌وکار موفق تلقی می‌شد. نوعی سرمایه‌گذاری روی پیشوند (Prefix Investing) رخ داده بود. به نظر می‌رسد شواهدی وجود دارد که حباب مشابهی در ایران در حال شکل‌گیری است. رشد استارت‌آپ‌ها به‌طور بالقوه سریع و گسترده‌است. یعنی محصول نوآورانه و مدل مخاطره‌آمیز این کسب‌وکارها اگر با واکنش مثبت بازار روبه‌رو شود به فوریت گسترش می‌یابد و استارت‌آپ به یک کسب‌وکار بزرگ بدل می‌شود. در عین حال همان قدر که سرعت رشد استارت‌آپ‌ها بالاست احتمال شکست‌شان هم زیاد است. به همین دلیل شیوه ارزش‌گذاری و تزریق نقدینگی و ایفای نقش در هیات‌مدیره استارت‌آپ‌ها بسیار متفاوت با شرکت‌های دیگر است. در سال‌های اخیر منابع مالی قابل توجهی به سمت سرمایه‌گذاری روی استارت‌آپ‌ها سوق یافته‌است. بخشی از این منابع در قالب صندوق‌های سرمایه‌گذاری جسورانه (VC) و برخی هم در قالب‌های دیگر به استارت‌آپ‌ها تزریق شده‌اند. بررسی‌ها نشان می‌دهد بخش مهمی از این سرمایه هم به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم از منابع عمومی تامین می‌شود. اپراتورهای تلفن همراه، بانک‌ها، هلدینگ‌های سرمایه‌گذاری وابسته به نهادها و بنیادها تامین‌کننده بخش مهمی از این منابع هستند. اما ساز وکار فنی ارزش‌گذاری و سرمایه‌گذاری روی استارت‌آپ‌ها هنوز در کشور بسیار نحیف است و کارشناسان و متخصصانی که در ارزش‌گذاری استارت‌آپ‌ها سابقه و تخصص داشته باشند بسیار اندک هستند. ضمن اینکه به دلایل سیاسی و قانونی هم امکان همکاری با صندوق‌ها و سرمایه‌گذاران خارجی وجود ندارد و انتقال دانش و تجربه به این شیوه هم میسر نیست. همزمان رقابتی هم میان مدیران دولتی و خصولتی شکل گرفته که خود را در قامت یک مدیر نوگرا و حامی تکنولوژی نشان دهند. اخیرا برخی مدیران ارشد دولت هم وارد این فضا شده‌اند و مستقیما به‌دنبال جذب سرمایه برای استارت‌آپ‌ها افتاده‌اند. چنین روندی می‌تواند منجر به ایجاد حباب دات‌آی‌آر (.ir) شود. ارزش‌گذاری‌هایی که مبتنی‌بر واقعیات فنی و قضاوت‌های تکنیکی نیستند و عمدتا تحت تاثیر مناسبات سیاسی و تبلیغاتی و نیز هیجان ناشی از رشد سریع برخی استارت‌آپ‌های معروف انجام می‌شوند. چندی پیش یکی از معاونان رئیس‌جمهور هدف خود را ایجاد چند یونیکورن ایرانی عنوان کرده بود. یونیکورن به استارت‌آپی گفته می‌شود که ارزش آن از یک میلیارد دلار فراتر رفته باشد. واقعا چنین موضوعی چه ارتباطی به مدیری دارد که مسوولیتش توسعه زیرساخت‌های فناوری در کشور است؟ تجربیات سال‌های اخیر در دنیا اثبات کرده رفتار برخی سرمایه‌گذاران که مدام به استارت‌آپ‌ها فشار می‌آوردند تا سریع‌تر بزرگ شوند (Get Big Fast) و در این راه از ارزش‌گذاری‌های اغراق‌آمیز هم استفاده می‌کردند، روشی اشتباه بوده و حتی به ضرر خود سرمایه‌گذاران هم تمام شده‌ است. حال چگونه می‌توان رفتار این مدیر دولتی را که احتمالا دو، سه سالی در مسوولیت فعلی دوام خواهد داشت قضاوت کرد؛ وقتی کارنامه خود را به ارزش بازار استارت‌آپ‌ها گره می‌زند؟ مراجعه به تجربیات دولت‌ها در کشورهای دیگر نشان می‌دهد دولت باید صرفا در سطح اکوسیستم مداخله کند و از هر گونه مداخله در سطح بنگاه (Firm specific intervention) اجتناب کند. دولت مسوول موفقیت یا شکست هیچ استارت‌آپی نیست و صرفا در سطح کلان اکوسیستم وظیفه مداخله دارد. دولت حتی مسوول تامین مالی استارت‌آپ‌ها نیست، بلکه متولی توسعه زیرساخت‌های سرمایه‌گذاری مناسب برای ایجاد VCها و شتاب‌دهنده‌ها و دیگر عناصر بازار سرمایه است. اما مداخله مستقیم در تامین مالی استارت‌آپ‌ها با منطق کلان این فضا مغایرت دارد. جالب اینجاست که چنین رفتاری به‌رغم ظاهر خیرخواهانه‌ای که دارد ممکن است حتی به ضرر خود استارت‌آپ‌ها باشد. یک مطالعه انجام شده روی ۱۱۲۵ استارت‌آپی که از سال ۲۰۰۰ به بعد در آمریکا ایجاد شده‌اند و نتایج آن در مجله معتبر Harvard Business Review منتشر شده، نشان می‌دهد رابطه معناداری میان سرمایه ‌جذب‌شده در مراحل اولیه و رشد و توفیق تجاری در مراحل بعد وجود ندارد. باید توجه داشت که در فضای استارت‌آپی، شکست به اندازه موفقیت اهمیت دارد. در این فضا یک فرآیند آزمون و خطای دارای منطق پویا وجود دارد تا ایده‌های بد شکست بخورند و ایده‌های خوب تداوم پیداکنند. شکست جزئی از این بازی است و منطق رشد اکوسیستم استارت‌آپی منوط به همین شکست‌ها و بازتخصیص منابعی است که پس از هر شکست در فضای اکوسیستم رها می‌شوند. مداخله دولت در رشد یا شکست یک استارت‌آپ یا برخورد تبلیغاتی با رشد سریع آنها خلاف منطق این اکوسیستم است. ای کاش دولتی‌ها دست از سر استارت‌آپ‌ها بردارند و اجازه دهند سرمایه باهوش بخش خصوصی و کارآفرینان باهوش واقعی خودشان با هم کار کنند. هیچ بعید نیست دولتی‌ها همان بلایی را که بر سر خصوصی‌سازی و توزیع یارانه و سرمایه‌گذاری خارجی و بسیاری از مفاهیم مفید دیگر آوردند و آنها را تهی از معنا کردند، بر سر استارت‌آپ‌ها هم بیاورند.(دنیای اقتصاد)  
ادامه مطلب »



آذر
۰۵
قانون برای همه تاکسی‌های اینترنتی
ارسال شده توسط روشن ۰۵ آذر ۱۳۹۷ ۰۱:۱۵ بعد از ظهر
به تازگی مدیران سه شرکت حمل و نقل اینترنتی، به رفتار یک شرکت دیگر این حوزه اعتراض کرده‌اند. به گزارش سرویس اخبار جدید تکنولوژی ، شرکت‌های تپسی، الوپیک و ماکسیم، در نامه‌ای مشترک که در رسانه‌ها منتشر شده، خواهان مقابله با انحصارگرایی شرکت اسنپ شده‌اند.        در این زمینه:        - اعتراض شرکت‌های حمل و نقل به انحصارگرایی اسنپ هر چند در سال‌های اخیر، مجادله در میان کسب و کارهای سنتی و نوین بالا گرفته، اما بنظر می‌رسد آنچه در حوزه حمل و نقل می‌گذرد، شاهد شدیدترین مقابله بین صاحبان این کسب و کارهاست. نکته جالب‌تر این که با توجه به اهمیت و وسعت بازار و نیز فناوری رو به گسترش، بسیاری را به سمت این بازار کشانده و گاه به تقابل داخلی بین فعالان کسب و کارهای جدید هم به چشم می‌خورد؛ با اینحال اعتراض مشترک مورد نظر خطاب به مسئولین دولتی، نخستین و مهم‌ترین از نوع خود است. در نامه مورد نظر، میلاد منشی‌پور مدیر عامل "تپسی"، مهدی نایبی مدیر عامل "الوپیک" و حمید بذرگر مدیر عامل "ماکسیم"، خطاب به وزرای ارتباطات و صنعت، و نیز معاونان علمی و نیز حقوقی رییس جمهور، خواهان توجه ایشان به این اقدام شده و افزوده‌اند: «اقدام فوری برای توقف اسنپ از ادامه تحمیل چنین محدودیتی مورد تقاضاست.» در همین خصوص، کارشناسان و روزنامه‌نگاران به تحلیل بیشتر موضوع و نیز سابقه بحث پرداخته‌اند. علی شمیرانی، روزنامه‌نگار و کارشناس حوزه آی‌تی در تلگرام در این خصوص چنین نوشته است: 1- جالب است که تقریبا همه این کسب و کارهای معترض، خودشان در واقع از نظر قانونی و مجوزی همچنان زیر سوال هستند و درحالیکه مجوز اپ‌های پیک موتوری و تاکسی‌های اینترنتی خواستگاه قانونی نامعلومی دارد، حالا در حال شکایت از همدیگر و در قامت کسب‌وکارهای رسمی و قدیمی هستند. 2- به افراد مورد خطاب در همین نامه دقت کنید کلی مساله و نکته دارد: 2-1 - نخست اینکه هیچ نماینده‌ای از اصناف و اتحادیه‌های بخش خصوصی اعم از اتحادیه کسب‌وکارهای اینترنتی و سازمان نظام صنفی رایانه‌ای که داعیه تولی‌گری آنها را دارند و ظاهرا این کسب‌وکارها از آنها مجوز فعالیت دارند دیده نمی‌شوند. تنها در انتهای نامه رونوشتی خطاب به روسای اتاق ایران و اتاق اصناف و رییس مرکز ملی فضای مجازی دیده می‌شود که معنای آن این است که مثلا شما هم در جریان باشید. 2-2- خطاب نامه به وزیر ارتباطات، معاون علمی، معاونت حقوقی ریاست جمهوری و وزیر صنعت است. که در حالت خوشبینانه یعنی به همه این نهادها مربوط می‌شود و نمی‌شود و در حالت بدبینانه یعنی ما نویسندگان این نامه هم نمی‌دانیم به حوزه مسوولیت کدامیک از شما رسیدگی به این مساله مربوط می‌شود؟ 3- بی‌قانونی همیشه هم خوب نیست. وقتی می‌گوییم قانون چیز خوبی است و باید قانونمند و روشن فعالیت کرد، عده‌ای از جمله همین کسب‌وکارها اعلام کردند که دنیا عوض شده و قانون و مجوز چیست و بازار خودش تعیین می‌کند و ما محدودیت را نمی‌پذیریم و هزار و یک عذر و بهانه دیگر و با حمایت‌هایی که داشتند بدون قوانین روشن جلو رفتند. اما از آنجا که در ایران دست بالای دست بسیار است، حالا این تاکسی‌ها جلوی هم می‌پیچند و به یکباره دنبال قانون ضدانحصارگرایی می‌روند. چه شد حالا قانون خوب است؟ آیا خوب است حالا گفته شود این کسب‌وکارهای نوین که قانون نمی‌خواهند، بازار خود تعیین می‌کند گردن هر کس که کلفت‌تر بود بماند و هر کس هم ضعیف بود به درک؟ به گزارش ایتنا شمیرانی دست آخر به موضوع نقش رسانه‌ها می‌پردازد و می‌افزاید: رسانه‌ها در حد توان و عملکرد خود باید با دقت بیشتری به این قبیل موضوعات بپردازند و خواستار اجرای قانون به صورت بخشی و گزینشی نباشند. قانون اگر خوب است باید درست و کامل اجرا شود.     
ادامه مطلب »



آذر
۰۵
اعتراض شرکت‌های حمل و نقل به انحصارگرایی اسنپ
ارسال شده توسط روشن ۰۵ آذر ۱۳۹۷ ۱۲:۴۱ بعد از ظهر
به گزارش ایتنا از فناوران، اسنپ، به رانندگانش اجازه نصب نرم‌افزار رقبا را نمی‌دهد. این موضوع که مدتی است مورد اعتراض کارشناسان، شرکت‌های رقیب و فعالان حریم خصوصی قرار گرفته، همچنان از سوی اسنپ بی‌پاسخ گذاشته شده و اخیرا، سه شرکت رقیب اسنپ، یعنی تپسی، الوپیک و ماکسیم، در نامه ای به مقامات مسوول از این مساله شکایت کرده‌اند. در نامه این سه شرکت که روز 23 آبان ماه با امضای مدیران شان خطاب به آذری جهرمی، وزیر ارتباطات، رحمانی، وزیر صنعت، معدن و تجارت، ستاری، معاون علمی و فناوری ریاست جمهوری و جنیدی، معاون حقوقی ریاست جمهوری صادر شده، آمده است: «احتراما همانگونه که مستحضرید «گروه اینترنت ایران» که با نام تجاری «اسنپ» در حوزه ارائه خدمات نرم‌افزاری در زمینه حمل و نقل مسافر و بار فعالیت می کند، چندی است که با هدف ایجاد انحصار و خارج کردن رقبا از دور رقابت، نصب نرم افزارهای رقیب را در تلفن همراه کاربران راننده خود بررسی می کند و در صورت شناسایی نرم افزار رقیب بر بستر تلفن همراه ایشان، کاربر را برای ادامه استفاده از خدمات اسنپ، ملزم به حذف نرم افزارهای رقیب می‌کند. این در حالی است که رانندگان هیچ گونه رابطه استخدامی با این شرکت‌ها نداشته و تنها کاربر این نرم افزارها هستند بنابراین تحمیل چنین محدودیتی بر کاربران راننده، ابدا توجیهی ندارد. نکته جالب توجه آن است که اسنپ در قرارداد خود با رانندگان بر عدم وجود هرگونه رابطه کاری و استخدامی فی مابین تاکید و رانندگان را تنها کاربر نرم­افزار معرفی کرده است و بر همین اساس و به درستی در مراجع بیمه و مالیات همواره از همین موضع سخن می­گوید لیکن جای تعجب است که در خصوص وضع محدودیت بر کاربران راننده، به ناگاه تغییر موضع می­‌دهد.»   مدیران شرکت های رقیب اسنپ در نامه خود افزوده‌اند: « قوانین مفصل حقوق رقابت در سراسر دنیا همواره وضع چنین محدودیتی را منع کرده و از این رو شاهدیم علاوه بر کشورهای توسعه یافته، حتی در کشورهای کمتر توسعه ­یافته نظیر پاکستان، عربستان و مصر نیز هیچ یک از شرکت­‌های فعال در حوزه حمل و نقل هوشمند نتوانسته‌اند چنین محدودیتی را به رقبای خود تحمیل کنند. اثرات سوء چنین اقدامی به اندازه­ای روشن است که حتی فروشگا‌‌ه‌­­های نرم‌ افزاری نظیر گوگل­پلی و اپ استور نرم­افزارهایی را که چنین محدودیتی بر رقبای خویش تحمیل ­کنند، ارائه نمی­‌دهند.» این نامه می‌افزاید: «در بدو امر که اسنپ محدودیت مذکور را تنها بر شرکت تپ‌سی وضع کرد، پرونده با شکایت تپسی به شورای رقابت ارجاع شد لیکن در نهایت شگفتی، شورای رقابت بدون توجه به تأثیر سوء این عمل بر رقابت فی­مابین، رای به رد شکایت مطروحه صادر کرد. عدم اتخاذ برخوردی قاطع از سوی شورای رقابت در طول رسیدگی به شکایت مذکور و متعاقبا صدور رأی به رد شکایت، سبب شد اسنپ جسورتر از قبل، دامنه کنترل خود را افزایش و تمامی نرم افزارهای رقیب از جمله شرکت‌های، ماکسیم، دینگ و ... را هدف قرار دهد. در این راه حتی شرکت‌های محلی نظیر قونقا در آذربایجان یا شرکت­‌های کوچک­تر نظیر نتسی نیز از وضع محدودیت مذکور در امان نماندند.  در گام آخر، اسنپ وضع محدودیت موصوف را که تا پیش از این به کاربران راننده در حوزه حمل و نقل مسافر محدود بود، به کاربران راننده در حوزه حمل و نقل بار گسترش داد تا رقبای خود در این حوزه نظیر شرکت الوپیک را نیز محدود کند.» در این نامه اعتراضی تصاویر برگرفته از اخطارهایی که نرم افزار اسنپ به کاربران راننده نمایش می‌­دهد، نیز درج شده که به اعتقاد نویسندگان نامه، نشان دهنده وسعت اقدامات محدودکننده اسنپ بر شرکت­‌های رقیب است.   میلاد منشی پور، مدیرعامل تپسی، مهدی نایبی، مدیرعامل الوپیک و حمید بذرگر، مدیرعامل ماکسیم که این نامه را امضا کرده‌اند، در پایان آورده اند: « با توجه به مطالب فوق، روشن است اگر اقدامی مؤثر و جدی از سوی مسئولین برای توقف محدودیت مذکور، انجام نشود، روند فعلی که منجر به تضعیف رقبا شده، به زودی به حذف سایر رقبا و ایجاد انحصار به نفع گروه اینترنت ایران (اسنپ) منتج خواهد شد. امری که بدون شک به کاهش کیفیت خدمات، کاهش حق انتخاب رانندگان و در نتیجه کاهش درآمد ایشان و نهایتا افزایش قیمت برای مسافران در نبود یک شرایط رقابتی منجر خواهد شد. بدین وصف، اقدام فوری برای توقف اسنپ از ادامه تحمیل چنین محدودیتی مورد تقاضاست.»    
ادامه مطلب »